வல்வைப் படுகொலைகளின் 29ஆம் ஆண்டு நினைவுகள்……!

0
547

பிரித்தானியப் படையினரால் இந்தியாவில் மேற்மேற்கொள்ளப்பட்ட ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலை அமெரிக்க இராணுவத்தினரால் வியட்நாமில் மேற்கொள்ளப்பட்ட மைலாய் படுகொலை என்ற வராலாற்றுப் புகழ் பெற்றுவிட்ட துயரம் நிறைந்த கொலைகளின் வரிசையில் இந்த வல்வெட்டித்துறைப் படுகொலையும் இன்று இடம்பெற்று விட்டது. என்பதை எவரும் எக்காலமும் மூடிமறைத்து விடமுடியாது.

1989 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 2ம், 3ம், 4ம், திகதிகளில் இந்தியப்படையினர் வல்வெட்டித்துறையில் நடாத்திய படுகொலைகள் இன்றும்கூட எமது நெஞ்சைவிட்டு அகலாது இருக்கின்ற ஒரு துன்பியல் நிகழ்வாகும்.

இந்திய இராணுவத்தினரின் தாக்குதல்கள்; முடிந்து அந்தப் பிரதேசத்தை விட்டு இராணுவம் முகாம்களுக்குத் திரும்பியபின் வல்வெட்டித்துறைக்குச் சென்று பார்த்தவர்களால் அங்கு நடைபெற்று முடிந்த கொடூரங்களை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. இந்தப் படுகொலைகளின் பொழுது,

•ஆண், பெண், முதியோர், குழந்தைகள் என்ற வேறுபாடின்றி அங்குமிங்குமாக 71 பொதுமக்கள், சுட்டும், வெட்டியும், எரித்தும் கொல்லப்பட்டிருந்தனர். இதில் பலர் நிலத்தில் முகங்குப்பறப் படுக்கவைக்கப்பட்ட நிலையில் முதுகில் சுடப்பட்டிருந்தனர்.

நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பொதுமக்கள் காயமடைந்திருந்தனர்

•123 வீடுகள் முற்றாக எரிக்கப்பட்டு நாசமாக்கப்பட்டன.

•45 கடைகள் சூறையாடப்பட்டு தீயிடப்பட்டன.

•வல்வை சனசமூக நிலையம் மற்றும் பொதுநூலகம், பாடசாலைகள் என்பன தீயிடப்பட்டன, பல ஆயிரக்கணக்கான நூல்கள். தளபாடங்கள் கொழுத்தப்பட்டிருந்ததுடன் நூலகத்தில் இருந்த காந்தி, நேரு, நேதாஜி, இந்திராகாந்தி போன்ற இந்தியத் தலைவர்களின் படங்கள் கூட நொருக்கப்பட்டு தீயிடப்பட்டு இருந்தன.

•176 மீன்பிடி வள்ளங்கள் எரிக்கப்பட்டன.

•வல்வெட்டித்துறை சிவன் கோவில் வல்வை முத்துமாரி அம்மன் கோவில் கப்பலுடையவர் கோவில், ஆதிகோவில், உட்பட பத்துக்கு மேற்பட்ட வணக்க ஸ்தலங்கள் எரியூட்டப்பட்டன.

1989 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 2ஆம், 3ஆம், 4ஆம் திகதிகளில் படுகொலை செய்யப்பட்டுத் தாயகத்தின் விடிவுக்காய்த் தமதுயிரை நீத்தமக்களை இன்று உலகமே நினைவு கூர்ந்து கொண்டிருக்கின்றது……!

இன்று வல்வைப் படுகொலையின் 30 ஆவது ஆண்டு நிறைவு பிரித்தானியாவிலும் வல்வெட்டித்துறையிலும் நினைவு கூரப்படுகின்ற இந்தப் படுகொலைகளின் பொழுது உயிர்நீத்த 71 பொதுமக்களுக்கும் எமது அஞ்சலியைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றோம்……!
IMG-20180802-WA0105
FB_IMG_1533197488656
IMG_20180802_144256-01
IMG_20180802_144335-01
IMG_20180802_141355-01
IMG_20180802_114014-01
IMG_20180802_144410-01
IMG_20180802_144437-01
IMG_20180802_144511-01
IMG_20180802_144550-01
IMG_20180802_144635-01
IMG_20180802_142828-01
IMG_20180802_142953-01
IMG_20180802_143027-01
IMG_20180802_143115-01
IMG_20180802_143209-01
IMG_20180802_143237-01
IMG_20180802_143334-01
IMG_20180802_143407-01
IMG_20180802_143604-01
IMG_20180802_143655-02
IMG_20180802_143745-01

வல்வை படுகொலைகள் பற்றிய ஒரு பத்திரிகையாளரின் செய்தி ஆங்கில வடிவில் கீழே இணைக்கப்பட்டுள்ளது

David Housego reported in the London Financial Times on 17 August 1989:

“… On Tuesday I was the first western reporter to visit Valvettiturai, a small coastal town near Jaffna, where Indian troops carried out reprisals on August 2 after the Tamil Tigers, the Tamil guerrilla movement, ambushed one of their patrols close to the main square, killing six Indian soldiers and wounding several, others.

After 41/2 hours of walking around the town and questioning many people, it becomes clear that angered soldiers deliberately shot dead unarmed, civilians, burnt a large number of houses, and brutally. beat many of the boys and men they caught.

The local Citizens Committee has identified 52 bodies and says that over 120 houses were burnt – making it by far the worst atrocity alleged against Indian troops in the two years they have been in Sri Lanka.

Most of the killings took place in the hours after the ambush, but the burning and ransacking continued , for another two days while Valvettiturai was under curfew and surrounded by Indian troops.

What is also certain is that the official Indian explanation for the deaths – that civilians were caught in crossfire in the wake of the ambush – has no credibility. Mr. S. Selvendra, the president of the Citizens Committee and a chartered accountant, is calling for a public inquiry.

Almost a fortnight after the event, a smell of charred remains hangs over Velvettiturai. Of the 15,000 people perhaps half have left in fear or despair. Many who remain are distraught over the loss of relatives or belongings, and uncertain how to begin again or where. What seems to have happened an August 2 is that two patrols of Indian Peace keeping Force (IPKF) troops about 30 men in all approached the centre of the town on foot in parallel columns at about 11.15 in the morning. This was market time, when the streets were most crowded. They were ambushed by firing from the roof and the street. Six soldiers were killed and 13 injured, including an officer…

What follows are abbreviated eyewitness’ accounts of four particular incidents that occurred after the ambush.

Mr N Senthivadivel, 50, was in his photographer’s shop overlooking the square when the firing began. He threw himself to the ground. Later he was taken out and made to sit cross legged with about 25 people on the square. From there he saw soldiers set fire to some of the shops and throw kerosene to add to the flames.

At about 2pm a soldier came along and said in broken English that he was going to shoot them. Two jeeps arrived and firing began. The soldier then turned round to those seated and fired on them. Two people, Mrs K Sivapackiyam, a washerwoman, and Mr K Thangarajah were killed and 10 more injured.

S Rajeswary, 52, is the wife of the head of the divisional land survey office. After the firing about 50 people sought shelter in her house well over 200 yards from the square – because it has a concrete roof and thus offers protection against shelling.

About 1.30pm, four soldiers broke into the house. She came out of the kitchen into the hall with her husband; they were holding their hands up. She pleaded with her husband not to step forward but he advanced to speak to the soldiers. They shot him. They then called for the other men and shot four of them.

After that they sprayed bullets killing four more people and injuring nine. Apart from her husband, Mrs. Rajeswary also lost her eldest son, 28, who was trapped in his shop which had been set on fire.

Mr A R Sivaguru., 68, a retired postmaster. With some 70 other people – he took shelter in the house of Mr Sivaganesh which also has a concrete roof. About 4pm, some six soldiers climbed over the back wall of the house and entered the courtyard. Women fell it their feet crying and pleading with them not to shoot but were kicked aside.

A sergeant then separated off the young men ages ranging from 18-35 and told them to sit in front of the cow shed next to the house. The soldiers then fired on them, killing four. When one woman screamed at her husband’s death she was told to be silent otherwise she would be killed.

Mr Nadarajah Anantharaj, principal of a local school and secretary of the Citizen’s Committee, still bears the mark on his face of wounds he received. This account of his treatment at the Udupiddy IPKP camp nearby is taken from his sworn affidavit. “There (at the camp) I saw many people who came along with me bleeding and crying. Four Sikh soldiers then started beating me with heavy wooden rods and with their fists.

“One soldier dashed my head against the wall One soldier pressed a wooden rod on my throat and was standing on the rod which was preventing my breathing. At that time I heard a voice shouting “Kill him, kill him.” I was almost losing consciousness when I managed to push the rod on my throat away, toppling the person who was standing on it .

“The next day, the Commanding Officer of Vadamaradchi (region), Brigadier Shankar Prasad, the Deputy Commander, Col Aujla, and the Udupiddy Commanding Officer, Colonel Sharma, met me and expressed their apologies … The Brigadier told me I had been ill-treated by mistake . . .” …..

.Why did the Indians respond so brutally? Part of the answer is that their troops have been under great strain in the Vadamaratchi region, with isolate patrols coming under and the Tigers firing rockets into the IPKF camp. This has left officers and men with nerves on edge.

Were the killings and the brutality the result of soldiers running amok or did they have the approval of their officers? With substantial reinforcements brought into Velvettiturai in the wake of the ambush, officers were certainly present in the town during the shooting and the burning of homes. Some inhabitants believe that senior officers gave their tacit approval to the reprisals, if not more.

One of my informants claimed that he had heard a senior officer say in anger not long before “I will burn Point Pedro” (a neighbouring town where there has also been trouble). “I will kill everybody.’ This may have been ill chosen words of intimidation not meant literally…”

Share This: